Met haar 25 jaar was Bente van der Veldt woensdagavond de oudste nieuweling in de geïmproviseerde Oranje-selectie. Voor de spits van Kampong was het, ondanks de 3-2 nederlaag tegen België, vooral een kans om even te proeven aan het nationale team. Terwijl ze die droom een aantal jaar geleden juist bewust op een lager pitje had gezet.
‘Of je me moet feliciteren? Dat weet ik niet. Ik vond het vooral gewoon een heel leuke ervaring. Het is jammer dat we verliezen, maar het was misschien ook gek geweest als we hier ineens de sterren van de hemel hadden gespeeld met een team waar niemand elkaar kent.’
Het zijn de eerste woorden van Van der Veldt in de catacomben van de gloednieuwe Belfius Hockey Arena in Waver. Terwijl de camera’s van vrijwel alle Belgische sportzenders gericht zijn op de feestende Red Panthers, staat zij als enige Nederlandse speelster de media te woord. En dat is best bijzonder.
Geen Oranje maar een studentenleven
Op je 25ste opgeroepen worden voor Oranje is al vrij uniek, oefenwedstrijd of niet. Maar het verhaal van Van der Veldt gaat verder dan dat. In haar jeugd doorliep ze vrijwel alle nationale selecties, tot ze na een toernooi met Jong Oranje bewust een andere afslag nam. Niet het leven van interlands, volksliederen en trainingsschema’s, maar dat van het studentenleven. In Utrecht gooide ze het roer om. De combinatie met Kampong bleef, maar daar hield het op toen ze zich vol in het verenigingsleven stortte. Hockey bleef belangrijk, maar er kwamen andere belangrijke dingen bij.
Mikki Roberts, Bente van der Veldt en Eline Jansen. Foto: Willem Vernes
Een keuze die ze nog kan herinneren als de dag van gisteren. Al was ze toen nog maar een tiener. ‘Ik heb er nooit spijt van gehad, maar het was destijds echt wel een dilemma voor me’, vertelt de aanvaller. ‘Het heeft er toen wel voor gezorgd dat mijn prioriteiten ergens anders lagen’, omschrijft ze haar studententijd netjes. ‘Daardoor wist ik dat de kans om te spelen in Oranje kleiner zou worden. Dus dat ik dit nu meemaak, maakt het alleen maar mooier.’
Inmiddels ligt het studentenleven achter haar. ‘Het heeft me zoveel opgeleverd. Ik heb me toen echt afgevraagd: waar word ik het meest gelukkig van? Ik vind het gewoon leuk om leuke dingen te doen. En wist van mezelf dat een leven vol met hockey me niet altijd plezier zou bezorgen’, vertelt ze eerlijk.
Het afgelopen jaar is de rust teruggekeerd in haar agenda. En dat merkt ze direct op het hockeyveld. Ze vindt het weer extra leuk. ‘De volle focus ligt nu bij Kampong. Kan er meer tijd in steken en dan merk je gewoon dat je wat stappen kan zetten. Ik had het altijd wat drukker, moest mijn tijd verdelen. Of lag soms gewoon heel laat in bed.’
Al in december even bij Oranje
Die tijden zijn voorbij en dat is ook bondscoach Raoul Ehren opgevallen. Hij haalde Van der Veldt in december al even bij de trainingsgroep. In de luwte trainde ze een paar keer mee, omdat de selectie wat fysieke problemen had. Invallers uit U21 halen was toen geen optie, omdat Jong Oranje in Chili was voor het WK.
Bente van der Veldt. Foto: Willem Vernes
‘Het was natuurlijk een compliment om te horen dat ik first in line was om op te komen draven’, zegt ze. ‘Dat vond ik superleuk. Als iemand geblesseerd zou raken, dan zou ik meegaan naar Argentinië. Dus ik zat er wel dicht tegenaan. Het was echt een supervette ervaring.’ Tot een debuut kwam het niet, maar daar was ze niet rouwig om. ‘Ik zag het vooral als een leuke kans. Ik had het totaal niet meer verwacht. Niet dat ik nou inmiddels zo oud ben, maar ik ben geen jonkie meer.’
Toch kan je op je 25ste nog aansluiten, zo bleek woensdagavond. Want hoewel het duel in Waver niet officieel was, voelde het treffen met België toch als het echte werk. ‘Het was voor iedereen gewoon proeven aan het Nederlands team. En als je dat mag doen, is dat gewoon heel leuk’, legt ze uit. Ze meldde zich een dag voor de wedstrijd in een hotel in de buurt van het hockeyveld. In de avond trainde ze voor het eerst met de geïmproviseerde groep. ‘Raoul hamerde vooral op dat we ons ding moesten doen. Doen waar we goed in zijn. Met lef en durf. En dan zien we wel waar het schip strandt.’
‘We hebben wat spoedcursussen gekregen. Hoe loop je de press aan, hoe verdedig je en wat doe je met de corner’, gaat ze verder. ‘Twee keer een uur uitleg. En toen moesten we het uitvoeren. Als het mis zou gaan? Dat was niet erg. Als het dan maar met overtuiging zou mislukken.’
Bente van der Veldt, Noa Muller, Fleur Wolfert, Veere ter Horst, Iris de Kemp, Sam Luttmer en Ivy Tellier waren woensdagavond nieuw in Oranje. Foto: Willem Vernes
Met rugnummer 38 – het nummer dat Van der Veldt die middag geheel op volgorde overhandigd kreeg – toonde ze een keer haar lef en overtuiging. Toen ze met fijn combinatiespel de perfecte assist leverde voor Fay van der Elst, die Oranje daarmee even terug in de wedstrijd bracht (1-2). ‘Als je zo’n pakje aan mag, is dat toch speciaal. Zo’n shirt met je naam erop, dat vindt iedereen leuk, toch?’
‘Het zou mooi zijn als ik nog meer meemaak’
Maar heeft de drukker zich eenmalig uitgesloofd, of zal Van der Veldt zich nog vaker in 38 hijsen? Ze glundert. ‘Dat ik dit allemaal mee mag maken, zie ik als een compliment. Ik ben als enige oudere uitgenodigd, dus daar ga je wel over nadenken. Ik ben dus een Hoofdklasse-speler die opvalt. En ik ben ook geen 21 meer. Ik weet waar mijn kwaliteiten liggen. Wat ik kan en wat ik niet kan’, analyseert ze. Maar ze is ook realistisch. Want er ontstaan niet direct nieuwe dromen of kriebels in haar buik. ‘Ik heb een bepaalde keuze gemaakt een paar jaar geleden. En dat dit dan nu nog op mijn pad komt, gaat voor mij het verschil niet maken. Ik haal mijn plezier nu sowieso wel uit het hockey. Het zou mooi zijn als ik nog meer meemaak, maar het is niet het einde van de wereld als het niet gebeurt.’
En mocht er toch nog een hoofdstuk volgen in Oranje? Dan heeft ze alvast een wens, met een grote knipoog. ‘Dan liever met een ander nummer’, grijnst ze. ‘Met 38 heb ik echt helemaal niks.’
Bente van der Veldt. Foto: Willem Vernes
Wat vind jij? Praat mee...
Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.